Milli eğitim bakanlığı 9 bin 584 kadroya atama yapmak için kadro almıştı ancak  bugün yapılan atamalarda 9 bin 406 kişi yerleşirken 178 kardo ise boş kaldı.

Yarın yapılacak kpss sınavı öncesinde yapılan bu atamalar geçen yıl ki puanlarıyla bir kadroya yerleşmek için son şansları olan binlerce kişinin yüzünü güldürdü.

Milli eğitim bakanlığının yapmış olduğu bu yeni atamalarla birlikte bazı kadrolardaki yerleşme puan durumlarını görmek için tıklayınız…

Milli eğitim bakanlığının yapmış olduğu atama sonuçlarını öğrenmek için tıklayınız…

Yarın yapılacak olan Kpss sınavında bütün adaylara başarılar…

Bilindiği gibi devlet memurlarının bulundukları bölüm dışında aynı seviye de bir bölüme tekrar atanması durumunda 6 ay bekleme durumu söz konusu yani üniversite bilgisayar işletmeni olan bir memur tekrar kpss sınavına girip bir başka yerde bilgisayar işletmeni olarak işe başlamak istese 6 ay beklemesi gerekiyor.Eğer bir üst seviyede olursa yani müdür yardımcısı falan pozisyonunda bu bekleme süresi gerekmiyor tabi bunlar kadrolu memurlar için geçerli bir durum. Sözleşmeli olan yani 4 B li personel kpss sınavına girip kadrolu olarak herhangi bir pozisyona yerleşmeye hak kazansa bekleme süresi gibi hiç bir engel yok… çalıştığı yerden istifa edip kadrolu olarak kazandığı yerde işe başlayabilir. Bu konuda yasal olarak hiç bir engel yok….

Binlerce lise ve önlisans mezununun devlet memuru olabilmek için çalıştığı kpss sınavına başvuru işlemleri yoğun başvuru nedeniyle ösym nin internet sayfasının çökmesine neden oldu.

Ösym merkezinden yapılan açıklamaya göre insanların mağdur olmamaları için 2 Temmuz mesai saati bitimina kadar olan başvuru süresi 6 Temmuz mesai bitimine kadar uzatıldı…

Kpss sınavına başvurmayı erteleyenler ve başvurusunu bitirememiş olanlar için yeni bir şans doğmuş oldu. Umarım bu son şansınızı iyi kullanırsınız….

www.ozgunblog.com

2010 yılı Kpss sınav başvuruları 2 Temmuz da sona eriyor. Devlet memuru olmak için 1. öncelik olarak aranan kpss sınavına 2010 yılında girmek isteyenler 2 Temmuz dan önce sınav başvurularını mutlaka yaptırmalılar.

Kpss sınavına başvurular iki şekilde yapılmaktadır. Birincisi ilk defa başvuru yapanlar için; bankaya sınav ücreti olan 35 tl yi yatırdıktan sonra kendilerine en yakın ösym merkezine gidip tabii harç makbuzuyla beraber ordan kayıt işlemini yaptırabilirler.

İkinci başvuru yolu ise; 2008 yılında kpss sınavına girmiş olanlar için eğer 2008 yılından bu yana eğitim durumunuzda bir değişiklik olmadıysa ve internetteki başvuru formunuzdaki resminizle bugün kü resminiz arasında çok bir değişiklik olmadıysa bankaya parayı yatırdıktan sonra ösym nin sayfasından internet şifreniz ile kaydınızı kendiniz yapabilirsiniz….

başvuru formunu görmek veya internet kaydınızı yapmak için tıklayınız…..

TOPRAĞIN HİKMETİ

Yere hangi tohum ekildi de bitmedi, yeşermedi?

Niçin insan tohumuna gelince bitmeyecek, yeşermeyecek zannına kapılıyorsun.
Hz.Mevlana
Bir hayat yatar yerin derinliklerinde.  Oysa kimse bilmez onun orada olduğunu.  Öylesine BASARlar üstüne VE GEÇERler…

Sonra yerin altında yatan tohum,toprağı yararak yeryüzüne çıkar.

Bu narin bir filizcik olur. Bilir misin sen bunu? Gülerek uzatır başını semalara. Gülücüğüne ne dağlar dayanır nede taşlar. Bu filizcik delinmeyen kayaları ufalayarak,adeta okşar gibi çıkar ve güneşe “merhaba” der. Bu filizciği gören insan ”vay be, meğerse koca bir hayat saklıymış şu toprakta ve kaya gövdelerinin içinde” der ve şaşkınlığını gizleyemez filizcikten ve doğadan……………………

Görünüşte filizcikten hiçbir eser yoktu oysa…Canlanırmış meğerse bu sessiz ölüler… Bir Baksan etrafına, çiçek bile açmış olur kurumuş sanılan ağaçlar. Meğerse bu uzun sessiz ve derin uykunun uyanışı varmış.

Sürekli buradan gelip gittiğim halde göremedim bu uyanışı… Nasıl da aldandım şu görünüşe. Beklenen an gelmiş olsa gerek; saklı olan her şey gün ışığına nasıl da çıkıverdi.  Bak ALLAH’ ın rahmet eserlerine, ölüleri nasıl da diriltti.

İskelet gibi görünenler birer birer canlandılar. Kupkuru ağaçlardan çiçekler çıktı, yapraklar yeşerdi,meyveler fışkırdı. Onlardan her biri , yüzlerce dille zikretmeye başladı kendisine can vereni.

Cansız toprağın bağrından peş peşe fışkırdı yeşillikler ve çiçekler.  Sırası gelen, yerini aldı ve kendisini renklerle, desenlerle süsleyeni anlattı sayısız dillerle.

Her çiçek,bir sevgi çağrısıydı kelebekler için. Onlardan her biri,her gün yüzlerce misafir ağırladı bağrında. Kelebekler de, kendilerini ağırlayan çiçeklerin istikbalini taşıdılar.

Bir sonraki dirilişte yeryüzü yeni yeni çiçeklerle tebessüm etsin diye…………..

Biz bu çiçekler,filizler ve bu kelebekleri, seyrederken belki de çoktan ölmüş olacaklar onlar…

ZEKİ AYPARCASI

İç işleri bakanlığından yapılan açıklama göre: MİAH kardolarına 52 adet sınavla kaymakam alınacaktır…

Üniversitelerin siyasal bilgiler, hukuk, iktisat, işletme, iktisadi ve idari bilimler fakültesi ile bunlara bağlı denkliği bulunan bölümleri bitirenlere başvuru hakkı tanınacak.

Başvurular 21 Haziran -02 Temmuz arasında e-devlet şifreleri ile www.icisleri.gov.tr adresinden yapılacaktır…

başvuru şartlarını incelemek için lütfen tıklayınız….

sınava girecek arkadaşlara şimdiden başarılar…

POMEM Giriş Koşullarını öğrenmek için tıklayınız…..

Kanunda yapılan değişikliği görmek için tıklayınız….

Bilindiği gibi emniyet genel müdürlüğü teşkilatını gençleştirmeyi ve eğitim seviyesini yükselterek o kötü polis imajıı kırmaya çalışıyor ve bu adımda da ciddi çalışmalar yapmaktadır. Bunlardan birisi de yıllardır polis memuru ihtiyacının büyük bir bölümünü karşıladığı polis meslek yüksek okullarına öğrenci alırken lise mezunları yerine önlisan(iki yıllık meslek yüksek okulu) mezunlarını almaya başlayacak. bunun henüz tam olarak ne zaman uygulamaya konulacağı belli değil ama bu yakın bir  zamanda olması bekleniyor.

Polis olmak isteyenler hızlı davranın binlerce işsizin olduğu ülkemizde sağlam bir meslek olarak görülen polisliğe girebilmek için bir çok üniversite mezunu çaba sarf etmekte… Artık polis olmak ta eskisi gibi kolay değil, çalışmak hak etmek gerekiyor…

CANIM OĞLUM!!!ŞEHİDİM… MURAT’IM…

Ey MURAT’IM...

Ne desem nasıl başlasam bilmem ki…

O kadar çok özledim ki seni…

Canım Murat’ım sen bizim ciğerimiz, ilk göz ağrımızdın. Boyun posun… Mevla seni özenerek yaratmıştı sanki. Evimizin gülü,huzur ve mutluluğumuzun kaynağıydın…

Hele o gözlerin var ya; doğduğunda ilk gözlerine vurulmuştum.  Ya misk gibi kokuna ne demeli… Cennet kokusunu bilmiyordum ama, sen cennet gibi kokuyordun canım oğlum. Uyumak istediğinde bana hep “ nur yüzlü, pamuk elli anam, başımı kaşı da, senin huzurunla uyuyayım”  derdin. Anan kurban olsun sanan ey Murat’ım. Uyurken bile gülümserdin.  Hiç beni üzmedin,h içbir zaman kızdırmadın… Sen böyle bir evlat idin ey Murat’ım…

Kuzum, çicemm, canım oğlum, seni askere uğurlarken içime bir ateş düşmüş idi. Üzülme diye sana belli etmedim ama, o ateş hiç sönmedi ya Murat’ım.  Her telefon çaldığında yüreğim güp güp ederdi. Ve sesini duyduğumda sana doyamayacağımı hissederdim Murat’ım. Acemi birliği bitmiş, Telefonda ”güzel anam sakın üzülme doğuya düşmüşüm” dediğinde nasılda mutluydun, nasılda heyecanlanmıştın. Ya ben yüreğimi bir kor kapladı ya ey oğul.

Doğuya düşeyim diye her namazında dua ettiğini söylerdim.  “Canım anam başka analar ağlamasın, bu toprakları eşkıyalardan temizlicem canım anam” derdin. Kuzum…  Gözyaşı döken şehit analarının acısına dayanamazdın. BU acı gerçektende dayanılacak gibi değil Murat’ım…

Gönderdiğin her resmini evin her köşesine astım yavrum… Seni bir gün bile görmesem dayanamıyorum kuzum.

Son telefonunda  “Şehit olursam sakın ağlamayın güzel anam. Ağlayıp da düşmanları sevindirmeyin”  demiştin mis kokulu oğlum. İçine mi doğmuştu yavrum.

O gün sabah namazından sonra ne beni nede babanı uyku tutmadı yavrum. Sabahın ilk ışıklarında telefon çaldı. Oy gurban olduğum o an için yandı… Komutanın ağlarken anlamıştım ey oğul. Bahar sonuna tezkereni beklerken, bitmicek gibi gelen günleri sayarken getirdin ömrümün kışını ey Murat’ım…

Kuzum üzülmeyen sana yanmayan yürek kalmadı yavrum… Ne dizimde fer, nede yüreğimde kan kalmadı ey oğul. Göz yaşlarımı kuruttun ya yavrum. Ben sana bakmaya kıyamazken eller sana nasıl kıydı kuzum…

Hep içimize akıttık gözyaşımızı…  Bayrağa sarılı tabutunu öptüm.  Ben senden bir saat,  bir dakika ayrı kalamazdım, şimdi seni nasıl toprağa koyacaktım a canım oğlum!

Aradan onca zaman geçti.  Acın, hasretin içimizde yavrum…  Bir kerecik bile olsa kokunu alabilsem,  saçlarını okşayabilsem,  öpsem gamzenden…

Sana doyamadım ey oğul. Kokuna kanamadım ey Murat’ım.

ZEKİ AYPARCASI
GERÇEK YAŞANMIŞ BİR OLAYDAN ALINMIŞTIR. ŞEHİTLERİMİZİN AZİZ RUHUNA …..

HUZUREVİNDE İKİ SAAT

Fani ömürlerimiz biterken, yavaş yavaş sona doğru yaklaşırken bir bahar müjdesi bekler insan. İlkbahar olmasa da sonbaharı arzular yürekler. İşte huzurevlerinde de bahar bekleyen bu yürekler bir araya gelir.

Birbirinden farklı yüzler, birbirinden farklı hayat hikayeleri saklıdır her köşede. Hayattan beklenilenlere; arzulara, ümitlere, sevinçlere karşılık yalnızlık, hüzün, kimsesizlik daha baskın dillerde söylenilen cümlelerde…

Huzurevlerinde farklı farklı ihtiyaçlar gizlenmiş.  Öyle ihtiyaçlar kuşatmış ki onları tarif edilemez.  Fakat o insanlar bir gülen yüzü görünce, bir tatlı sözü duyunca ve bir elden tutunca tüm ihtiyaçlarını unutur olmuş.   Onlar ki bir zamanlar sıcacık yuvalarında çocuklarının kulaklarına ninni söyleyen anneler ve çocukları hastalanınca sabahlara kadar bekleyen babalardı.  Şimdi ise çok sevdikleri çocukları anne-babalarını yalnızlığın soğuk yüzüyle tanıştırmış ve onların gözlerinin yollarda kalmasına neden olmuş…

Huzurevinde yaşayan annelerimizin ve babalarımızın ağızlarından hikayelerini dinlemek ve ihtiyaçlarına kulak vermek, dertlerine derman olmak ve en azından onlara bir iki saat ayırmak biz evlatlarına zor gelmemelidir.  Çünkü onlar bizim var olma sebebimizdir, bize onca emek veren elleri öpülesi ve haklarını asla ödeyemeyeceğimiz anne-babalarımızdır onlar.

İşte o elleri öpülesi ninelerimin,  annelerimin, v e dedelerimin bir kaç hayat hikayesi;

“İlk olarak Fatma Nine anlatıyor derdini … Takma dişini kaybetmiş birkaç gün önce.   Bu yüzden yemek yiyemiyor çok zorluk çekiyormuş, aramadığı yer kalmamış fakat bulamamış, her an ağlayacak bir çocuğun gözleri gibi bakıyor gözlerime,  rengi solmuş o masum gözleriyle gözlerimin ta derinine kadar bakıyor şikayet edercesine. Sonra ellerimi tutuyor sımsıkı ve “unuttum yavrucuğum nereye koyduğumu” diyor,  gözlerim ellerine bakıyor.  O  eller ki bir zamanlar yumuşacıktı şimdi ise koyu renkli damarlar yol gibi uzanıvermiş kollarına doğru…

Fatma ninemin yanında ahretliği olan Pamuk Teyzem sohbetimize,  dertleşmemize katılıyor ve o da bir ihtiyacını söylüyor kulağıma…  “Ayaklarımı ısıtacak bir yün çorap getirebilir misin “  diyor bana.
Bizler doğal gazlı, kaloriferli hatta yerden ısıtmalı evlerimizde sıcak yerlere basarken Pamuk Teyzem Huzurevinin buz gibi soğuk taşlarına basarak geçiriyor günlerini.  Belki o soğuk taşlarda gezinerek ayakları değil de sevgi dolu yüreği üşüyordu onun.  Yalnızlık kimsesizlik mi üşütüyordu onu?  Belli ki de bir tebessüm bekliyordu, tanıdık bir yüz arıyordu uzaklardan.  Kim bilir?

Elleri öpülesi o insanlarımızın tek bir ortak ihtiyacı vardı.   O da evlatlarıyla, torunlarıyla ve diğer sevdikleri insanlarla beraber olmak.  Ne kadar alışsalar da bulundukları yere , yine de sevdiklerini anlatır dudaklarındaki her hece…

Karşı tarafta oturan, gözlerinin altı mor halkalarla dolu olan , yaşadıklarına rağmen yüzlerinden tebessümlerini eksik etmeyen ve hayatın ağır yükünü omuzlarında taşımaktan yorgun düşmüş Erzincanlı bir teyzem anlatıyor hikayesini:

“Elazığ da yaşıyormuş,   Kıbrıs savaşı çıktığı sıralarda Ankara’ya taşınmış ve o sıralarda kocasını yitirmiş.  Çocuklarını da tek başına orada büyütmüş,  iş sahibi etmiş ve evlendirmiş.  Yaşlanınca kendi kendine”  bir gün gelinde kalacağım bir gün kızda.  Yeri gelecek beni istemeyecekler, bu iş kötü olur zoruma gider ” diyerek Huzurevine yerleşmeye karar vermiş.  Gizlice gidip kayıtlarını yaptırmış ve son gün gelince küçük oğlundan kendisini götürmesini istemiş.  Küçük oğlu bir iki karşı çıkmış , sonra da annesini o gün huzurevine götürmüş.  Ailenin diğer fertleri tam üç ay sonra öğrenmişler annelerinin nerde olduğunu.

Buraya yerleşmek zor olmadı mı diye sorunca  Gözlerinde gizleyemediği gözyaşları usul usul aktı yanaklarına doğru ve şunları söyledi:
“Zor oldu, hem de çok zor.”   Her gece ağladım. Üzüntüden ayaklarım kasıldı, doktor çok ilaç verdi ama bi türlü iyileşmedi yavrum.  Ben kolay olur sanıyordum ama ayrılık çekilir gibi değilmiş.”

Onun bu gözyaşları karşında insan kendi anne- babasını düşünüyor ve onları ne kadar çok sevdiğini anlıyor.  Bir evlat ne olursa olsun annesinin farkına üç ay sonra varmamalı,  yokluğunu yüreğinde her zaman hissederek onu yalnız bırakmamalı. Doğduğu zaman bir bebek annesi için ne anlam ifade ediyorsa; o bebek büyüdüğünde ve o anne yaşlandığında bu sefer de yavrusu onun için aynı şeyleri ifade etmelidir.Kimsenin haberi olmadan, ondan kurtulurcasına onu tek başına bırakmak bir evlada yakışmaz çünkü. O anne her gece tatlı uykusunu bölerek yavrusunun hizmetine giden anne değil miydi?  Şimdi o güzel yavru büyüdü de tek başına ayakta durdu ve yaşlı annesini yanında istemiyor!  Vefasızlık değil midir o evladın yaptığı?

Bu düşüncelerle yürürken;  karanlık bir köşede yalnız başına oturan Hatice ninem daldığı hayallerinden sıyrılarak aydınlık yüzünü gösterdi. Selamlaşmalar,el öpmeler, ardından bir soru?  Amca var mı Teyzeciğim?
Verdiği yanıt şu oldu:

- O olsa beni burada tek başına koyar mı?  Verdiği cevap çok manidardı.  Evet, sığınılacak bir limanı olsa burada işi neydi ki?  O anda anladım ki az önce ömrünü beraber geçirdiği eşini düşünüyormuş…

Annelerimle vedalaştıktan sonra dışarıda elinde bastonuna dayanarak oturan bir adam gözüme çarptı. Dayandığı bastonundan alıyordu tüm gücünü, bir de titreye titreye içine çektiği sigarasının dumanından… Ciğerlerine kadar çekiyordu dumanı, tıpkı yüreğine attığı dertleri,  kederleri gibi biriktiriyordu içinde…  bu yaşına kadar hiç evlenmemiş belki de yüreğinde hep kavuşmak istediği ama bir türlü kavuşamadığı bir yari gizlidir. Kim bilir?
…

Tüm bu ziyaretlerin ardından aklıma hakim olan bir düşünce vardı.  O da insanlarımıza sahip çıkmak, nereli olursa olsun, hangi yörenin ağzıyla konuşursa konuşsun onların zor günlerinde yanında olmak ve dertlerini dinleyerek az da olsa hafifletmeye çalışmak.  Çünkü o anne-babaların çocuklarıyız biz ve onları hiçbir zaman yalnız bırakmamalıyız…

ZELİHA SERTTAŞ

SİVAS